هیچ چیز مثل مرگ تازه نیست

حواسش پی من نبود، یعنی داشت با تلفن حرف میزد و مخاطبش یه دوست صمیمی بود. سرم رو بردم توی کتاب شعری که بهم هدیه داده بود، الکی ورق میزدمش و عکساش رو نگاه میکردم. حواسش پی من نبود، همینقدر مسخره و مضحک و اشکدرآر. کتاب رو بستم و دستم رو گذاشتم زیر چونهم. نگاهش نمیکردم. مثلاً حواسم پیشش نبود. همون طوری که داشت با تلفن حرف میزد کتاب رو باز کرد و ورق زد. رسید به این شعر:

پیراهنت در باد تکان میخورَد

این تنها پرچمیست که دوستش دارم...

اشاره کرد و گفت بخون. لبخند زدم. به مخاطبش گفت ببخشید چند دقیقهایه که متوجه حرفات نمیشم، حواسم جای دیگهای بود. لبخند زدم، پررنگتر...

[تُ]