دربند

یادمه اون اوایل که ارشد قبول شده بودم خیلی احساس پوچی و روزمرگی و تنهایی میکردم. از همهی خیابونا و کوچهها و پارکا و سینماها و کافههای تهران فقط مسیر تکراری خوابگاه به دانشگاه و دانشگاه به خوابگاه رو میرفتم و میاومدم. زندگی بدی بود واقعاً. افسرده شده بودم. شکسته شده بودم. باخته بودم. اون زمان فیسبوک خیلی رونق داشت. رفتم توی یکی از گروهای شلوغ پلوغ و هفت هشت تا دختر خوشگل رو انتخاب کردم و به همهشون درخواست دوستی فرستادم. یکیشون همون لحظه آن بود و اکسپت کرد. فوراً باش وارد صحبت شدم:

"سلام. ببین من تو رو اصلاً نمیشناسم. تو هم من رو اصلاً نمیشناسی. اصلاً هم قرار نیست همدیگه رو بشناسیم یا رابطهی خاصی با هم داشته باشیم. فقط خواهشاً دفعهی بعدی که خواستی با دوستات بری بیرون به منم بگو بیام."

فوراً بلاکم کرد.